Edenaren werken aan waterputten in Ethiopie

de Edese Post - vrijdag 19 augustus 2005.
,,Je draait hier de kraan open zonder er bij na te denken. Schoon drinkwater is voor ons  vanzelfsprekend. In Ethiopië is water zo kostbaar,” vertelt Trijnie van de Vendel uit Otterlo. Zij nam deze zomer samen met een groep vrijwilligers, Edenaren en Noord-Hollanders deel aan een werkreis naar Ethiopië. Waterputten maken was het doel. Maar vooral ook leren van een totaal andere cultuur. Aanleiding voor een interessant gesprek over wat zo’n reis met je doet.

de Edese Post, vrijdag 19 augustus 2005
door Jolinda van Alfen

Edenaar Jan Gundelach, initiatiefnemer voor de reis, wilde graag zijn medereizigers laten zien hoe de mensen in Ethiopië leven. ,,Dat doet iets met je. Je ziet daar een totaal andere manier van leven. Hier zijn we veel met onszelf bezig, vastgeroest in onze westerse manier van leven. Het is mooi om een andere wereld te laten zien. Zodat mensen kunnen reflecteren op hun eigen cultuur.”

Oost-Afrika
Zelf heeft hij jarenlang met zijn gezin in Oost-Afrika gewoond en gewerkt. De vele foto’s aan de met Afrikaanse tinten geverfde muren in zijn huis, getuigen van de indrukwekkende momenten die hij tijdens zijn verblijven in Kenia en Ethiopië heeft meegemaakt. ,,Ik doe nu al zo’n tien jaar ontwikkelingswerk en ben ooit begonnen in Ethiopië. Samen met André van Tol heb ik naar aanleiding van ons werk daar, een stichting opgericht, Passion Connects, om projecten in Ethiopië en Kenia op te zetten.”

Al pratende wordt al snel duidelijk dat dit werk zijn hart heeft gestolen. Bevlogen vertelt hij verder. ,,Veel van die projecten hebben een link met kinderen. Zij hebben de toekomst en zijn nog niet zo beïnvloed door het verleden, door bijvoorbeeld corruptie. Een van de projecten in Ethiopië betreft het maken van waterputten, die samen met een lokale partner worden uitgevoerd. In de Ark in Ede werd door middel van een concert “The Passion of the Christ”, geld ingezameld voor dit project. Al gauw gaven een aantal mensen aan zelf de handen uit de mouwen te willen steken.”

Het idee voor de reis was geboren. Al snel ontstond een groep van 14 enthousiaste vrijwilligers, deels vanuit Ede en deels vanuit Noord-Holland. ,,Een vriend van mij, Johan Huibers werkt voor de Stichting Sichar die zich veel bezig houdt met het bieden van schoon drinkwater, ook in Ethiopië. Vanuit deze stichtingen en vanuit de Ark in Ede ontstond de werkgroep voor de reis.”

Rik van de Harn uit Ede legt uit hoe hij ertoe kwam mee te gaan. ,,Op de fiets naar de kerk zei Jan tegen mij, we gaan waterputten bouwen in Ethiopië, echt iets voor jou!’ En omdat ik er wel van hou dingen te doen die ik niet eerder heb gedaan, ben ik meegegaan.”

Lastig
Hij vindt het lastig aan te geven wat nou het meeste indruk op hem heeft gemaakt. ,,Je ziet zoveel. De gaarkeukens in de hoofdstad Addis Abeba, waar de daklozen van de stad hun maaltijd krijgen zetten je wel aan het denken. Natuurlijk hebben we hier in Amsterdam bijvoorbeeld ook wel daklozen, maar niet zoals daar. De blinde begeleidt de blinde, en dan ook nog een baby van zes maanden op de rug. Een moeder met drie kinderen die moet zien te overleven op straat. De geuren, dat is eigenlijk nog het meest kenmerkende van een land. Maar dat kun je niet omschrijven.”

Trijnie van de Vendel is nog veel bezig met de reis. ,,Door de video die ik heb gemaakt te monteren zie je de beelden weer voor je en beleef je het weer. Het heeft zoveel met mij gedaan. Een voorbeeld is een ontmoeting met een hele zieke jongeman, die al 15 jaar aan bed was gebonden. Dit was tijdens de diaconale bezoeken. Hij had hersenmalaria en zijn lichaam was helemaal verschrompeld. Hij kon alleen maar liggen, in een hutje, waar niks is. Zijn moeder kon het eigenlijk niet meer aan om hem te verzorgen, had daar ook de middelen niet voor. De jongen was blind. Wij hebben toen gezongen, dat was wat we op dat moment voor hem konden doen.”

Niet alleen de ellende heeft indruk gemaakt, ook de vele leuke momenten. ,,Het voetballen met de lokale mensen. Dat deden we elke keer als we in een ander dorpje kwamen. Zelfs in de kom van een bergkrater, op 2000 meter hoogte. We werden dik ingemaakt natuurlijk,” vertelt Rik van de Harn glunderend.

De reis was zo’n succes, dat er al weer plannen in de maak zijn voor een vervolg. Jan Gundelach: ,,We willen vanuit de stichting Passion Connects in ieder geval binnen een jaar een business reis organiseren. Een soort werkreizen voor bedrijven, met de bedoeling sponsors te werven. Daarnaast willen we binnen twee jaar weer een zelfde reis als we nu hebben gemaakt organiseren. Er is nog zoveel te doen, vooral wat projecten met aidskinderen betreft.”
Trijnie van de Vendel sluit zich daar graag bij aan. ,,Je ziet zoveel kinderen die aan hun lot worden overgelaten. Dan besef je pas hoe goed wij het hebben. Het belangrijkste is de liefde. Met geld kun je alles kopen, behalve de liefde. Als je dat moet missen zoals veel kinderen daar, dan heb je het slecht getroffen.”